Icoon

Rate this item
woensdag, 17 december 2014 11:54

Het is maandagmiddag en ik zit een beetje verwezen achter mn PeeCee naar mn tuin te staren. Het is somber, mistroostig weer. Wel passend. De reden waarom ik nu niet in mn proefkeukentje in de pannen sta te roeren is omdat vandaag de uitvaart van An Boer is. De moeder van Nicole, onze veurzitster. Maar omdat Nicole en ik neeffie en nichie zijn is het dus ook de uitvaart van mijn tante An.

Helemaal als een verrassing kwam haar overlijden niet: ze was al enige jaren erg zwak en breekbaar en had constant verzorging nodig.
Toch was ik met stomheid geslagen toen ik verleden week hoorde dat ze was overleden. Gek is dat, maar bij sommige mensen heb je het gevoel dat die het eeuwige leven hebben, dat wat er ook gebeurt, die zich er altijd weer doorheen slaan. Dat had ik bij An ook altijd. Als je vanmiddag Nicole het ernstig beknopte levensverhaal van haar moeder hoorde vertellen is het een wonder dat iemand met zoveel narigheid op haar levenspad nog vrolijk en opgewekt kan zijn. Toch ken ik mijn tante An niet anders dan dat: vol met grappen en vrolijkheid en met een zeer scherpe geest en dito tong, waarbij je dus goed bij de les moest blijven. Geen getut over ditjes en datjes, maar meningen! Opinies! Standpunten! Geen geouwehoer.
Voor onze vereniging is er met het overlijden van An ook definitief een einde gekomen aan Een Tijdperk.

Voor de jongere leden is dit een verhaal uit een onbekend verleden, maar begin jaren 70 van de vorige eeuw veranderde veel in de Wereld, dus ook bij Wilhelmus. Een eigen gebouw werd gebouwd en betrokken en de veranderingen in muzikale stijl deden hun intrede, te beginnen bij het jeugdkorps. Daarbij waren er 2 jonge honden die het voortouw namen: Cor Boer en Leen de Groot. De meest geweldige ideeën konden die 2 verzinnen voor de jeugd, daar op de Rembrandtlaan. En als de ideeën dan tot boven de wolken kwamen, de ambities Wolkenkrabberhoog, dan was daar An die heren weer met beide voetjes op de grond zetten, met een relativerende opmerking en een grap en een grol. Maar de boodschap was duidelijk. De veranderingen echter, die toen in gang werden gezet, bleken onomkeerbaar. De tijd van de fluitjes en de traditionele marsen was voorbij, er moest een modern geluid komen, met een moderne uitstraling. En dat is tot aan de dag van vandaag zo gebleven. Voor mij zijn An en Cor altijd onverbrekelijk verbonden geweest met Wilhelmus. Ik dacht als kind dat het gebouw van Ome Cor was! Ze woonden er ook zo heerlijk dichtbij…

Cor, Kees, en nu An: ze behoren nu alle 3 tot het erfgoed van onze vereniging. Iconen. Met deze generatie verdwijnt er een stukje van mn jeugd uit mn leven. Maar niet uit mn herinnering.

An, we zijn beiden niet gelovig. Dit is onze bewuste keuze maar ik kan nu dus niet verwijzen naar een Plaats waar je nu bent. Dit is wel lastig, maar waar het ook is: ik hoop dat ze er goede Rosé hebben. En mooie muziek. En een peukie op zn tijd. Ik wens je niets dan het aller- allerbeste. Ik zal je nooit vergeten.

Gertjan.

Laatste reacties

  • Leen de Groot Leen de Groot november 10
    Nieuw!! Internet!! "Wat is de nieuwe site mooi geworden. Complimenten Vriendelijke groet, Jullie ere lid Leen de Groot"
  • Peter Peter november 01
    Nieuw!! Internet!! "Leuke column en mooie website, complimenten voor alle vrijwillgers die hier weer uren aan besteed hebben. Dit naast alle andere zaken die ze doen voor…"
  • Melissa Melissa november 01
    Nieuw!! Internet!! "Het begin is er in ieder geval! Site ziet er prachtig uit :)!"