Walking Down the Memory Street

Rate this item
Wednesday, 09 October 2013 16:54

Het zal je toch maar gebeuren. Loop je godsammekraken ruim 30 jaar mee met je cluppie met die eindeloze streetparades, optochten en marsen. In je eigen durrup of in godverlaten oorden in het buitenland. Door bloedhitte, wind en regen, en bittere koude. Soms kort, maar meestal lang. Eindeloos lang. Dat je alles en iedereen gaat Haten, zo lang.

Bloed, Zweet, en tranen. Deze onverbiddelijke klassieker van Hazes komt onmiddellijk in me op als ik terugdenk aan al die straatoptredens. De eerste jaren, als jonge hond, in de bassline. Straatprogramma’s van 15 brassnummers, en 6 slagwerknummers. Pure waanzin, en vrijwel onmogelijk om in 1 jaar in te studeren. Je leerde t op straat. Gelukkig waren de partijen kinderlijk eenvoudig: De Veel Geprezen, ons helaas al jaren ontvallen Nico de Jeu kwam bassdrum-technisch helaas niet gek veel verder dan de ritmebox van een jaren 70 huiskamerorgel: 1, - ne 3, - 1, - ne 3 ne -… En dat dan tot in het oneindige. Suppppannund! Maar ja. Je liep met een bass bij De Club (102 leden toen….), en de rest was zo ongeveer bijzaak.

Bloemencorso’s lopen. Meestal (gek genoeg) op mn verjaardag! Zo’n bloemen corso in 3en! ’s Ochtends een stuk (toegezongen worden in de bus, samen met de gelijkertijd jarige Ed G., die meestal nog dronken was van het verjaarsfeestje de avond ervoor in ons gebouw), dan weer een stuk in de bus, ‘s middags weer zo’n klote-eind tussen die stinkblommen, weer terug de bus in, en ’s avonds nog ‘fff’ Haarlem in lopen. The Horror, The Horror.
Of in Parijs. In zo’n buitenwijk die later in t nieuws kwamen als ‘Les Banlieus’. Waar die auto’s in de fik werden gestoken. Zo ver kwam t gelukkig met ons niet, maar de eieren vlogen ons om de oren. Maar ook respect. Vooral bij de (donkere) jeugd, toen we in concert Labri Sifre’s – ‘So Strong’ speelden… Tranen op mn wangen als ik er alleen maar aan terugdenk. En die Arri H. maar fotograferen. Rotzak was dat altijd zeg. Mis hem nog ieder optreden.

Later werden de basspartijen gelukkig beter. Spannender. Retekoele lijn ook. Met allemaal Real Men. Dames kijken onderweg. Proberen te sjansen, onder t spelen. Dan miste je wel eens een klap. En dan onvermijdelijk vanuit de line:’En waar Denken we aan?’ ......, ......, ......, ...... Vult u dat zelf maar in.

Met zo’n bassdrum om zie je geen barst. Dat kan wel eens vervelend zijn (Tramrails!!! Putten!!! Stoepjes!!! Paaltjes!!! Voorbuurman….), maar ook vermakelijk. Talloze keren mensen vol op hun kop geslagen als ze niet snapten dat ik ze niet zie staan. Bloed aan mn stok. Je schrikt je te barsten, maar lacht je achteraf half dood.

De laatste jaren met de bassdrum. Met een line vol jonge honden. The Wonder Years. Zo’n line waarmee alles schijnt te lukken, geen partij was te moeilijk. Beste line waar ik ooit mee heb mogen lopen, waar ik nog altijd vol dankbaarheid op terugkijk.
Dan komt de tijd om ruimte te maken in de bassline. De jaartjes gaan tellen en de jeugd stormt aan… Time to say goodbye. Naar de pitt. En op straat? De cymbal-line! Omdat ik ooit met een paar gintonnekies te veel op aan de bar had geroepen dat ‘ik t wel eens ff zou laten zien hoe dat moest, cymbals spelen!’ Me and my big mouth. Het zou voor een jaartje zijn. Het werden er 4.

Maar op een gegeven moment, zo halverwege t jaar wist ik opeens: t is klaar. Afgelopen. Voor mij geen straatoptredens meer na dit seizoen. Dat is een gevoel, dat kun je niet uitleggen. Het is of iemand een schakelaar omzet. Dus mn besluit stond vast.

En dan opeens worden er hele rare truken uitgehaald. Optreden in Shanghai!!! Wooooooow!!! Ja natuurlijk wil ik daar bij zijn. Maar t is wel straat! Oeps… Nou, daar passen we dan wel een mouw aan. En dan nog ff als klap op de vuurpijl: het nieuwe straatnummerconcept van Vrind Jacco. Toen het werd uitgelegd kreeg ik t al koud, maar toen op zondagochtend in de bus naar een optreden me de demo van t eerste blok (‘Classics’) te beluisteren werd aangeboden stond het kippenvel zo ongeveer tot in mn reet… Teringjantje!!! Helemaal en absolutely te gek!!!

Dus: Het zal je maar gebeuren, na 30 jaar. Willen stoppen en toch volgend jaar niets willen missen. Het wordt nog een lange en ingewikkelde afscheidstournee voor me.


N.O.M.

Laatste reacties

  • Leen de Groot Leen de Groot November 10
    Nieuw!! Internet!! "Wat is de nieuwe site mooi geworden. Complimenten Vriendelijke groet, Jullie ere lid Leen de Groot"
  • Peter Peter November 01
    Nieuw!! Internet!! "Leuke column en mooie website, complimenten voor alle vrijwillgers die hier weer uren aan besteed hebben. Dit naast alle andere zaken die ze doen voor…"
  • Melissa Melissa November 01
    Nieuw!! Internet!! "Het begin is er in ieder geval! Site ziet er prachtig uit :)!"